- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- Dc.
- L.
- A.
- H.
- N.
I.
propr.
(de hominibus) ten, który ucieka,
opuszcza kogoś i (lub coś),
zbiegający, zbiegły; discedens,
profugus.
Praec.
homo, cmetho sim. (de colonis villam deserentibus
StPPP II
p. 202, a.
1415
et saepius). Simili sensu abs.
loco
subst.
CodSil(M) III p. 108 (a. 1225) : de vestigiis f-orum indagandis.
KodWp II p. 592 (saec. XIV med.med) : profugus si ... redire ... noluerit ... domino suo tres marcas pro pena ... solvere tenebitur et per hoc a domino suo f-us liberabitur.Ita passim saec. XV—XVI. Glossae Pol.
AGZ XIV p. 109 (a. 1443) : ipsum inculpaverat ... quod esset f-ttivus alias «sbyegli».
Ib. p. 162 (a. 1445) : mater mea ab istis bonis non est f-ttiva alias «nye przebyegala».
N.
constr.
a.
sq.
ab. b.
sq.
de :
AKapSąd III p. 230 (a. 1430) : si aliquos ... sciret de diocesi f-os.Cf. Th. VI 1497,23. c. sq. in c. acc.
ArPrawn V p. 66 (a. 1454) : de f-is kmethonibus in tenutam regalem.
II.
transl.
de rebus
1.
krótkotrwały, przemijający; caducus,
brevis, inconstans.
Dicitur
vita, honor (
OLOCH.
p. 361
),
item strepitus (
ŁASKI ComPriv
fol. 246b
)
, spiritus (
ADAM
p. 280
)
.
2.
phil.
t.t. unikający, dotyczący unikania (czegoś);
qui ad aliquid vitandum
spectat
ExPhys fol. f IIb : cuiuslibet appetitus duplex est opus, primum est prosequi bonum, secundum est fugere malum et quia fugere malum est prosequi bonum, ideo aliquando loquimur de appetitu prosecutiuo, aliquando de f-o.
GŁOG. Anim. fol. d VII Ia : potentia appetitiua et f-a non distinguuntur realiter, quia dicitur appetitiua in quantum prosequitur contraria, sed dicitur f-a in quantum fugit sibi contraria.