- F.
- Th.
- Bl.
I.
propr.
upadek (głową w dół);
actus praecipitandi, casus praeceps (saec. XVI).
Praec.
med.
matricis
opuszczenie,
wypadnięcie;
i.q. casus
THOM. Med. p. 300 : p-o matricis dicitur, quando matrix movetur ad dextram partem vel sinistram vel inferius, sive exeant pudenda sive non.
Ib. p. 301 : quando vero non est exitus, sed diversio ad partem dextram vel sinistram, est matricis vera p-o, si ad os vulve descendat, licet non exeat, vocatur proprie casus matricis, sed communiter vocatur p-o, quia locum suum naturalem non tenet.Cf. etiam ib. p. 278.
II.
transl.
pośpiech, zwł. zbytni, nierozważny; festinatio nimia,
praeceps, inconsulta.
Glossae
Pol.
RFil XXIV p. 339 (a. 1440) : p-o «nagloscz».
GLb p. 80 : p-o «prąthkoscz».
N.
locut.
praecipitationis ira :
GALL p. 157, 1 : minus est peccatum ira p-is ex occasione data perpetrare, quam illud faciendum ipsa deliberatione pertractare.
Constr.
a.
abs.
b.
sq.
gen.
MATTH. OpTheol p. 400 : peccatorum primus sum non mentiendi p-e, sed aestimandi affectione.
KodUJ III p. 194 (a. 1492) : ne tamen alicui per horum p-em irrogare videremur praeiudicium in hac parte.
III.
(singulare) przepaść, urwisko; praecipitium
JAC. PAR. Serm. fol. 13b : alia via est p-bus plena, hanc ambulabant potentes huius saeculi.