- F.
- G.
- Bl.
- S.
- A.
- N.
[formas
perf.
cum PERSISTO communes habet,
con.
perf.
persteterit
infra 478,18-19
.
inf.
perf.
pro
inf.
praes.
infra 478,22.
] .
.]
I.
1.
trwać, pozostawać (w jakimś stanie); manere, permanere,
durare, perseverare (in statu, condicione).
2.
stać uparcie, upierać się, obstawać,
uporczywie stać przy czymś,
wytrzymywać; perseverare, persistere.
Constr.
ad 1 – 2:
a.
sq.
dupl.
nom.
AGZ IX p. 25 (a. 1420) : nemora, que extirpari debuerunt, p-ant inculta.
CodVit p. 655 (a. 1424) : ut ... premissa in omnibus suis ... punctis firma et inconcussa p-ent.Ita saepius. b. sq. inf. (saec. XVI). c. sq. in c. abl.
II.
1.
sq.
abl. polegać na
czymś;
i.q. positum esse, inniti
MassaGr v. 60 : substans atque vocans rectum casum sibi sepe requirunt: quo tamen haut regimen p-at.
2.
alicui
należeć do kogoś, przypaść komuś w udziale; ad
aliquem pertinere
DokKujMaz p. 239 (a. 1304) : si... infra ... biennium sepedictum territorium ... per nos ... non fuerit exsolutum ... extunc ... magistro et fratribus p-bit et ad ipsos ... est hereditarie deuolutum.
*Lites II p. 266 (a. 1304) : si idem territorium ... per ipsum ... non fuerit exsolutum ... extunc nobis et Ordini nostro persteterit.
PP V p. 129 (a. 1429) : quamdiu molendinum et piscina p-erit Dobeslao et filiis suis.
III.
confunditur
c.
voce
praestandi:
CracArt I p. 376 (a. 1496) : qui debuit sibi (i. ei ) p-isse iuramentum hoc mettercius pro 3 florenis.