- F.
- G.
- Bl.
- S.
- Ha.
I.
przekonywający,
posiadający moc przekonywania; qui
persuadendi vim habet, ad
persuadendum aptus (de
verbis, ratione sim.).
Dicitur
humanae sapientiae
(e
Vlg.
1 Cor. 2,4
KodWp II
p.624, a.
1349
et saepius).
N.
constr.
sq. gen.
obi.
JAC. PAR. Var. I p. 351 : pro quarum propositionum probacione etsi … intercurrerint humane raciones tanquam fidei p-es, tamen fidei fundamentum caucius iacietur in theologie auctoritatibus.
II.
dający się przekonać, skłonny do przekonania; qui ad credendum
duci potest
HESSE Matth. IV p. 184 : qui discipuli Iohannis p-iores erant ad credendum et faciliores ad hoc, ut bene sentirent de Christo. Ib. infra duos discipulos ... aliis p-iores existentes (alluditur ad Vlg. Matth. 11, 1-3 ).