phil. t. t. indywidualny, jednostkowy, właściwy jednostce; individuus, singularis

VITELO Persp. p. 144 : quodlibet uisibilium i-ium habet formam et figuram, in quibus conueniunt omnia i-a illius speciei.

Gramm. p. 175 (saec. XV) : persona est rationalis creatura et i-is essentia.

BYSTRZ. Log. fol. f IVa : Porphirius per ... proprietates ... intellegit differentias i-es, quibus indiuidua constituuntur in esse i-i.

Ita passim in textibus phil. , praec. differentia (cf. supra et passim), proprietas ( WROCŁ. EpitConcl fol. q IVa), item necessitas ( GŁOG. Anal. fol. 54b : necessitas i-is est illa, qua aliqua passio inest subiecto, que passio fluit ex principijs indiuidui) , operatio (

Id. Anim. fol. Z Va : operatio eius animae erit indiuidualis, quare concluditur, quod anima intellectiua solum intelligit et cognoscit singulariter et indiuidualiter).