- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- L.
- A.
I.
1.
tworzący jedność, niepodzielny; qui dividi nequit, indivisibilis (praec. de s. Trinitate).
2.
phil.
jednostkowy; singularis, rei
singularis proprius.
Dicitur
accidens (
GŁOG. Anal.
fol. 54b
)
, res
(opp. universalis
id. Hisp.
fol. 15b
), substantia (
MatFil II
p. 15, saec.
XV).
II.
1.
nierozdzielny, nieodłączny; qui ab altero seiungi nequit, inseparabilis, v.
gr.
comes (
VAdAnt
p. 7, 2
et saepius),item
corpus Regni Poloniae (de terris Prussiae:
PP II
p. 193, a.
1454).
N.
meton.
consuetudo vitae :
NIC. BŁ. Tract. fol. f VIIIa : matrimonium est viri et mulieris coniunctio i-am consuetudinem vite retinens.
2.
nie dający się rozerwać, nierozerwalny; qui dirumpi nequit, indissolubilis,
v. gr.
foedus (
KADŁUB.
p. 222
)
, amor (
Tom. V
p. 26, a.
1519).
III.
sensu non satis certo: nie dający się odłożyć,
pilny?
qui differri nequit?
TPaw IV p. 250 (a. 1399) : litteras judicis Sochaciuiensis memoriales ... debent portare ... quod ... terminum cum Neczuga habuerunt eodem die in maiori et i-o negocio in Sochaczew.