- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- Dc.
- NGl.
- B.
- L.
- N.
I.
1.
(de hominibus) dobrych obyczajów, dobrze wychowany, układny, qui bonis moribus
est, bene moratus
FROVIN. p. 69,118 : clerice ... sis m-us, non in bonitate morosus (i. tardus, cf. 2. MOROSUS I 1).
2.
(de rebus) stosowny, odpowiedni; commodus,
decens
RFil XXVIII p. 312 (saec. XV) : gressus Christi non erat instabilis nec impetuosus, tamen erat agilis satis et m-us, nec tardus erat nec praeceps, sed decens et honestus.
KodUJ II p. 142 (a. 1454) : vicarii in capella sancti Ioannis in ecclesia Cracoviensi poterint habere librariam cum honestate m-am, capellae ad modum formatam.
II.
2.
de hominibus
a.
(in bonam partem) wytrwały, gorliwy;
perseverans, obstinatus
AKap p. 91 (a. 1549) : ut... sese ... pro auctoritate et dignitate capituli maturum, perseverantem et m-um prestet custos.
b.
(in malam partem) zgryźliwy, przykry, zrzędny;
stomachosus, tetricus, querulus.
Explicat
STOB. Aret. fol. e VIIIb : m-us ... est eiusmodi, vt nullius conuersatione aut colloquio delectetur, sed vt nomen eius indicat, moribus suis delectatur, aliorum mores contemnendo.Glossa Pol.
GLcerv p. 641 : m-us a mos, moris, cui difficile satis est, «zrzędny».Occ. censura :
MONET. fol. A Ib: illud homuncionum genus in alienas lucubrationes acrem, superciliosam, m-am tetricamque emittit censuram.
2.
(de rebus) trudny,ciężki;
difficilis, fastidiosus
MPH IV p. 199 (a. fere 1464) : non eos consensisse, sed solum presentes fuisse concordie predicte, et presencia non habetur pro consensu in hys, que m-a sunt.Cf. Th. VIII1502,82 sqq.