- F.
- Th.
- Bl.
I.
concr. w stanie
niewykończenia; opere non perfecto
JANKO p. 715 : episcopus nonaginta sexagenas ad perficiendum tecturam et testitudinem, quas i-e reliquerat, ecclesiae praedictae dimisit.
II.
abstr.
1.
w sposób
niedoskonały, niepełny, nie wystarczający;
non perfecte, non plene,
insufficienter
NIC. BŁ. Serm. I p. 69 : doctores Ecclesiae explicauerunt aliqua de vnione humanitatis cum deitate, non tamen perfecte et ad plenum, sed tamen i-e.
Ib. III p. 176 : qui sequuntur Christum onerati, sicut diuites et auari ... isti i-e sequuntur Christum (cf. ib. infra sunt qui perfecte, quia voluntarie, non coacti).
JAC. PAR. I p. 85 : imperite et i-e opus aggredi.
Praec.
α.
phil.
,
v.
gr.
cognoscere
(syn.
confuse :
STOB. Aret. fol. a IVa
;
;
incompletef
MatFil IV
p. 12, saec.
XIV ex.ex
;
ex parte :
WROCŁ. EpitConcl fol. y IIb) , inexsistere (syn. secundum quid, secundum partem, opp. simpliciter et perfecte, secundum totum:BYSTRZ. Top. fol. r IIb ; ;item inesse id. Log. fol. a Vb). Iungitur item adi. ( BYSTRZ. Log. fol. b VIa : intellectus dicitur practicus i-e)
et adv. (
WROCŁ. Dial. fol. M IIb : sub termino stante distributiue i-e debet descendi mixtim.).
β.
mus.
SZYDL. p. 34 : si talis resonantia causatur in septima, hoc ... contingit ... i-e et sic est semitonus cum dyspenthe, vel perfecte et sic est ditonus cum dyapenthe.
2.
w sposób nienależyty, źle, niewłaściwie;
perperam, inepte.
N.
constr. sq. enunt. consecutivo
MPH V p. 980 (a. 1505) : quod epigramma i-e fusum est, ut non possit certus annus operis colligi.Occ. c. negatione: dość dobrze; satis bene DANT. in
Tom. XIII p. 341 (a. 1531) : princeps Latine, Italice ... neque i-e Hispanice loquitur.