- F.
- Th.
- S.
MARTIN. OP. Marg. fol. g 2b : heremite racione proprij imperfectiores sunt monachis.
GŁOG. Hisp. fol. 20b : vno modo aliquam rem esse perfectiorem alia et alio modo imperfectiorem.Cf. infra 45 et Th. VII 1,562,12.]
I.
de animantibus
1.
nierozwinięty, nie uformowany; corpore non
perfectus, rudis.
Occ.
osłabiony, wycieńczony; fessus
confectusque
*CodEp I 2, p. ll9 (a. 1451) : mihi tam i-o dulcior est Senensis ... aer.
2.
niedoskonały, ułomny (moralnie);
moribus
imbecillus.
II.
de rebus
1.
nie doprowadzony do końca, nie ukończony; non
absolutus, infectus,
v.
gr. negotium,
opus, controversia sim.
2.
niedoskonały, niedokładny, niepełny; non perfectus, non
plenus, deficiens,
v.
gr. libra (
PomnLw III
p. 99, a.
1423)
,
item sensu latius
transl. amor (
PEREGR. fol. b
IIa).
Praec.
a.
iur.
nieprawomocny;
i. fere
q. illegitimus,
v.
gr.testamentum (
AKap
p. 39,
a. 1538,
cf. Th.
VII 1,563,26).
b.
phil.
explicat
GOST. Th. fol. h IVb : in omnibus, que sunt infra primam causam, quedam inueniuntur perfecte existentia siue completa, quedam i-a sive diminuta.
Distinguitur
intrinsece (opp. extrinsece)
BYSTRZ. Log. fol. b VIa : quicquid cadit sub vno membro istius diuisionis est perfectus intrinsece omnibus, que cadunt sub alio membro, licet posset esse i-ius extrinsece et ab obiecto.
Dicitur de
actu (
WROCŁ. Epit. fol. d IIb)
, actualitate (
AEG. Th. fol. B IIa)
, esse (
ExPhys fol. t
Ib)
, forma (
ib. fol. k IIb
et saepius), conceptu (
STOB. Intr. fol. a IIIa)
, sensu (
WROCŁ. Dial.
fol. A VIa),
item
log.
,
v.
gr. de consequentia
(syn. inevidens:
BYSTRZ. AnalPr fol. i VIIla)
, inductione
(
ib. fol. o IVa
et saepius
ib.
), experimento (
id. AnalPost fol. b IVa),
definitione
(syn. incompleta, truncata:
WROCŁ. Dial. fol. E VIIa)
, oratione (
BYSTRZ. Log. fol. y Ib
et saepius), syllogismo (
id. AnalPr fol. a VIIa
et passim; item
modus syllogisticus
ib. fol. e IIb
et saepius).
Abs. loco
subst.
imperfectum,,
-i
n.
,
cf.
s.
v.
c.
mus.
sonus (
SZYDL.
p. 28
) , tonus
(syn. non plenus;
item ditonus; syn. incompletus:
MONET. fol. B IVb).
N. dwudzielny
(w notacji muzycznej); bipertitus (de
notis
mus. )
KROMER MusFig fol. G IIa : praecedens inferior (ed. -tior) nota sequentem i-am reddit, cuius rei indicium solet esse diuisiuum punctum.
Ib. fol. F IVb : sunt autem duplices gradus omnes, perfecti et i-i; perfectum autem uocant musici quicquid ternario numero absoluitur.Cf. IMPERFECTIO III. Ad rem cf. H. P. Gysin, Studien zum Vocabular der Musiktheorie in Mittelalter, Zurich 1959, p. 135 sq.
d.
math.
numerus :
BYSTRZ. AnalPr fol. g VIIb : numerus propositionum est perfectus ... sed numerus terminorum est i-us ... quia numerus propositionum est par, sed numerus terminorum est impar.Cf. Th. VII 1,563, 30 sqq.