- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- Dc.
- A.
- Ha.
[dat.
pl.
honestibus :
KsgKaz
p. 372 (a.
1398)
:
resignavit laneum ... honestibus viris Miczkoni et Clymkoni.]
I.
de hominibus
1.
czcigodny, znakomity, dostojny; honoratus, honorabilis, honore dignus.
N.
appellationem honorificam nobilium
KodWp I p. 332 (a. 1259) : Christi fidelibus tam simplicibus quam h-is.
2.
prawy, uczciwy, zacny;
probus, integer, bonus.
N.
locut.
aliquem honestum facere
uwolnić od zarzutów, usprawiedliwić; crimine
purgare
KsgSądWar p. 33 (a. 1459) : Symon ... fecit ipsum Swanch h-um coram iudicio.Praec. appellatio honorifica civium urbanorum
DokMp I p. 26 (a. 1317) : h-o viro Michaeli molendinario.
DokSZKr p. 10 (a. 1371) : famoso viro et h-o Franczconi civi Cracoviensi.Ita passim saec. XIV—XV.
II.
de rebus
A.
1.
honorowy, zaszczytny;
honorificus,
honoris plenus, v.
gr.
locus (
StSyn III
p. 10
)
.
2.
przyzwoity, stosowny, należyty; debitus, decens,
conveniens.
Dicitur
ludus (
DŁUG. Op.
p. 195
)
,
facetiae
(
ib.
p. 430
), occasio (
Tom. I
p. 27,
a. 1508).
Glossa
Pol.
RFil XVI p. 343 (saec. XV med.) : h-ustus «obyczayny».
3.
szlachetny, dobry, uczciwy; integer,
bonus, sincerus.
N.
locut. adv.
honesta mente
w dobrej wierze,
uczciwie;
i. q. honeste
ZabDziej III p. 435 (a. 1497) : eadem h-a mente temptabatur per eundem, ut secum matrimonium iniret.Praec. phil. bonum dobro moralne, cnota; definitur
WROCŁ. EpitConcl fol. p Va : bonum nature eleuatiuum, vt bonum h-um, quod est temperantie, fortitudinis et aliarum virtutum.
Simili sensu abs. loco subst.
honestum,,
-i
n.
(Gr.
τὸ καλόν).
Syn.
virtus (
STOB. Aret. fol. f
IIIa
et saepius
ib.
).
Dicitur
speciosum:
MonEp p. 13 (a. 1527) : speciosi cultor h-i.Etiam extra textus phil. , praec. in iunctura utile et honestum ( AKapSąd II p. 613, a. 1473 ; ArLit I p. 110, a. 1482).
B.
1.
okazały, piękny;
speciosus, pulcher,
amplus.
2.
dobrze utrzymany, porządny; tersus,
mundus, integer
NIC. BŁ. Tract. fol. i VIIa : vestimenta ecclesie ... debent esse munda et h-a.