- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- L.
- A.
[apud nos more antiquorum
occurrit
praec.
nom.
]
I.
pron.
1.
(subst.) ktokolwiek, cokolwiek, każdy, wszystek;
quicumque, quispiam,
omnis. Augetur pron.
ille:
KsgGrWp II p. 328 (a. 1400) : illud quidquid, que (sic ) non ingrossarent in librum terrestrem etc.
N.
non ... quidquid
pro
nihil,
praec.
in
locut.
non habere
quidquid
(e
Pol.
nie mieć nic k czemuś)
nie mieć pretensji do czegoś; nullum ius habere
KodWp III p. 485 (a. 1379) : Nicolaus ... non habet quidquid ad sculteciam nec ad scultetum.
TPaw IV p. 529 (a. 1393) : non habeo quidquid contra ipsum querulari. Ib. infra non habuit quidquid contra ipsum dicere.Cf. et VI 698, 12 sqq.
Constr.
a.
abs.
b.
sq.
gen.
c.
sq.
de :
THOM. Med. p. 466 : quidquid de hoc est, ego dico quod aliquando cognoscere has febres difficile est.d. sq. ab (... usque ad):
Lites I p. 149 (a. 1339) : quitquid a flumine Ossa usque ad flumen Wisla, totum est de regno Polonie.
2.
(adi.) jakikolwiek, każdy;
qualiscumque.
Saepe in
locut.
quoquo modo (quoquomodo), quoquo
pacto.
II.
n.
pro
adv.
quidquid
(quicquid) ile tylko;
quotquot
KodMp III p. 204 (a. 1367) : de ... tabernis ... quicquid ibi locate fuerint nos duos denarios ... recipiemus.