- F.
- Th. (s.v.
- prior),
- Bl.
- S.
- O.
I.
propr.
1.
najpierw, po pierwsze, po raz pierwszy; in principio, initio, prima vice
(sequitur deinde, postea, postremo, ultimo sim.).
N. in
iunctura
primum et
principaliter :
KsgMaz III p. 102 (a. 1435) : Joannes cum sua sorore ... dotalicium matris ipsorum p-m et principalius levabit.
AGZ XVII p. 194 (a. 1482) : Jacobus parte sua duasdecim marcas, quas Andreas recepit, debet suas recipere p-m et principaliter.Cf. PRIMO I 1.
2.
a.
c.
coni.
cum, tunc,
ut
skoro tylko, kiedy tylko; cum, dum, quando.
Eodem sensu
dum primum, cf.
supra III 908, 43
sqq.
b. quam primum cf.
QUAMPRIMUM.
II.
singularia
a.
w najbliższym czasie;
proxime
AGZ XV p. 331 (a. 1495) : fideiussit triginta florenos ... solvere pro nundinibus Premisliensibus p-m instantibus.
b.
phil.
pierwotnie; explicatur
ExPhys fol. t IIb : p-um capitur dupliciter: uno modo vt tantum valet sicut ‘ante quod nihil est’, secundo valet tantum sicut ‘non per accidens neque secundum partem’.Cf. PRIMO I 1.