log. t. t. orzeczenie, orzecznik (w zdaniu logicznym); quod praedicatur (propositione logica)

BYSTRZ. Top. fol. o VIIa : p-um potest ... accipi uno modo generaliter pro omni illo, quod est accidentaliter extremum propositionis sequens copulam ... alio modo accipitur ... pro eo, quod predicatur actualiter vel aptitudinaliter in propositione terminabili per artem dialecticam.

WROCŁ. Dial. fol. A VIIb : p-um ... est illud quod dicitur de altero, scilicet de suo subiecto.

Enumerantur

BYSTRZ. Top. fol. o IVa : quattuor sunt dialectica p-a, scilicet ... genus, diffinitio, proprium et accidens.

Distinctiones notabiliores commune ( GŁOG. Porph. fol. a IIIa et saepius; opp. singulare : WROCŁ. Dial. fol. C Ia et saepius), copulatum (opp. disiunctum : WROCŁ. Dial. fol. C IIIa et saepius), distributum ( ib. fol. B VIb) , denominativum ( BYSTRZ. Log. fol. d Vb) , essentiale ( MatFil I p. 36, a. 1413-4 ; HESSE Quaest. p. 356 et saepius; opp. accidentale : BYSTRZ. AnalPost fol. c Ib et saepius), extraneum ( id. Top. fol. r IIa) , intentionale ( id. AnalPr fol. a VIIa) , materiale (opp. formale :

WROCŁ. Dial. fol. A VIIa : p-um ... materiale est quod coniungitur cum subiecto per copulam ... formale est ipsa copula vniens p-um cum subiecto

), perfectum ( HESSE Quaest. p. 775 ; ; perfectionale ib. p. 379 ; ;opp. imperfectionale ib. p. 759 ) , principale (opp. annexum: BYSTRZ. Top. fol. o VIIIb et saepius), quidditativum ( MatFil II p. 36, a. 1413-4 et saepius), reale ( BYSTRZ. AnalPost fol. c Ib) , accidentale ( GŁOG. Porph. fol. l IIIb et saepius; item per se, opp. per accidens: BYSTRZ. AnalPost fol. d IIIa et saepius).