- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- NGl.
- A.
I.
1.
solis
et
abs. : zachód (słońca);
solis obitus.
Iuncturae verbales
sol occasum dat (
StPPP II
p. 311, a.
1426)
, habet (
AGZ XVII
p. 43, a.
1470)
,
item
ad occasum tendit (
GŁOG. Alex. I fol. P
VIIb).
Meton. zachód jako pora dnia; diei hora, qua
sol occidit.
2.
ujście (rzeki); ostium
(fluvii)
DŁUG. Hist. I p. 28 (= I p. 89 ed.nov.) : Vistulus ... in Polonorum meditullio decurrit ... a sui fonte sive ab ortu usque ad o-um.
II.
1.
zagłada,
zguba; interitus,
pernicies.
N.
klęska;
clades
Tom. I p. 53 (a. 1510) : hec Wladislao regi ante Varnensem o-um acciderant.
2.
kres życia, śmierć;
mors.
Additur
vitae (
KodKWil
p. 144, a.
1432)
, saeculi (
ArHist XI
p. 212, saec.
XIV).
Iuncturae verbales selectae
occasum accipere (
PommUrk V
p. 519, a.
1320)
, facere (
FormJ
p. 85
)
; simili sensu in occasum duci (
DokMp VI
p. 48, a.
1388
et saepius), declinare (
ConcPol IV
p. 214, a.
1449)
, inclinare (
CALLIM. Hist.
p. 110, 3
sq.
).
III.
(singulare)
fungitur vice vocis
occasionis
?
*PommUrk III p. 384 (a. 1299) : ne ... fluxibilitas temporis aut ullius o-us calumpniem posterum deleat aut eneruet acta principum. Sed suspectum videtur.