- F.
- Th.
- S.
- A.
[part.
perf.
occisus
cf.
infra 941,10.
part.
fut.
act.
occisurus :
DŁUG.
Hist. II p. 273 (= IV
p. 20
ed.nov.)
:
quamvis Hedvigis illum filium suum occisurum
et suum omnem exercitum clade grandi ... ruiturum Spiritu revelante cognovisset.]
I.
1.
padać (na
ziemię); cadere (in terram).
2.
zachodzić (o
ciałach niebieskich); obire (de corporibus
caelestibus).
II.
1.
(de animantibus) ginąć, kończyć życie;
perire, mori.
Additur
abl.
indigna misera
bilique morte (
DŁUG.
Hist. I p. 94 = I
p. 154
ed.nov.
), item ruina (
Tom. X
p. 374, a.
1528)
.
2.
(de rebus) kończyć się, ustawać; finem capere,desinere,
v.
gr. de studiis et devotione (circa
aliquem:
DŁUG. Hist. V
p. 13
).
Part.
perf.
occasus,,
-a, -um
loco adi. :
stracony, przegrany;
desperatus
Tom. I p. 38 (a. 1509) : quam divinam pietatem non diffidimus o-sis rebus nostris affuturum.
*Ib. XII p. 219 (a. 1530) : facultatibus Apostolicae Sedis prorsus o-isis.