- F.
- Th.
- Bl.
- Dc.
I.
subst. los,
przypadek; fortuna, casus, eventus.
Locut.
α.
forte fortuna
przypadkowo; fortuito,
casu.
N.
opp.
de composito :
Tom. XIV p. 557 (a. 1532) : congressum hunc nostrum fuisse et accidisse f-e fortuna et non de composito.
β.
sine forte
na pewno; certo
LibDisp p. 81 (saec. XV in.) : fortasse et sine f-e tuam ad karitatem visitabo propria in persona.
II.
nom.
loco adv. może, przypadkiem; fortasse, fortuito
(saec. XVI).
III.
abl. loco adv.
A.
przypadkiem, przypadkowo, właśnie; casu, fortuito, sine consilio.
Saepius in iuncturis
si
vel
nisi forte
chyba żeby.
B.
może, być może;
fortasse, forsan.
Constr.
ad
A—B: a. sq.
ind. b.
sq.
con. c.
sine verbo finito.
C.
na przykład, tak jak;
exempli gratia, ut puta,
velut.
N. eodem
sensu
ita forte ut :
StPPP IX p. 50 (a. 1457) : dominus secundum resignacionem sue domine est potens ... libertare ... sculteciam ita forte ut ipsa ... domina ... staret coram iudicio.