I. adi. ius obliczny rok, termin sądowy, poprzedzony ustnym pozwem, często pozostający w związku ze znalezieniem u kogoś lica, tj. oczywistego dowodu winy, np. kradzieży; terminus iudicii, qui vocatione in ius verbis facta constituitur, praec. cum aliquis in recenti crimine deprehenditur

AGZ XIII p. 555 (a. 1467) : Michaelko et Hriczko responderunt, quod nullam violenciam ibidem fecimus nec hoc ipsum facies alias «licze» seu supellectile habet ius f-um, alias «liczowani rok» ... quod mortuum est.

Cf. FACIALIS I 2 FACIATORIUS FACIES III FACIONALIS FACIONATUS.

II. subst. faciatum,, -i n. lice, oczywisty dowód winy (kradzieży), przedmiot służący jako dowód w procesie; delicti indicium manifestum, furtum deprehensum, res quae in lite furti documento est

AGZ XVII p. 248 (a. 1488) : ego peto evasionem decerni ... propter inordinatam citacionem et hoc, quia f-a sunt muta, que affectavit statuere, hoc est quercus, quia querci iacent et sunt muti.

Cf. FACIALIS II FACIES III.