- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- Dc.
- L.
- A.
- H.
- N.
I.
poddany próbie (o złocie, srebrze); examinatus (de auro
argentoque)
PomnLw III p. 33 (a. 1417) : fabro p-os XXII grossos damus.
RFil XXIII p. 306 (a. 1444) : aurum p-um «tribovane».
AAlex p. 55 (a. 1502) : vicethezaurarius regni argentum p-um solvet et pecuniam similiter p-am et mercatam ad conservandum recipiet.
II.
wypróbowany, uznany, ceniony, dobry; expertus, approbatus,
dilectus, bonus.
Glossa
Pol.
GLcerv p. 692 : p-ęcastitatis is dicitur, qui non manifeste apparet incontinens, puta ille qui licet non uiuit castę, tamen caute, «czysty».
N.
(fidei, fide)
wiarygodny; credibilis,
probabilis
PommUrk IV p. 86 (a. 1303) : cuius rei testes sunt... Conradus ... Gunterus ... cum pluribus fide p-is.
DŁUG. Op. 63: fidei et iustitiae p-ssimum se confessorem expressit.
Constr.
a.
abs.
b.
sq.
gen.
c.
sq.
abl.
,
cf.
supra 52.
d.
sq.
in
c.
abl.
MATTH. Dial. fol. C IIIb : omnes etiam valde p-i in vita dolent de subtractione huiusmodi gracie.
III.
phil.
dowiedziony, udowodniony; demonstratus, probatione firmatus
MatFil II p. 29 (saec. XV in.) : patet quia positis illis ponitur argumentum p-um et non p-um dialectice solum, igitur demonstratiue.
IV.
abs. loco subst.
probatum
-i
n.
1.
dowód przedstawiony w sądzie; probatio (coram
iudice facta)
Lites I p. 37 (a. 1370) : iudex debet pronunciare secundum allegata et p-a.
ZabDziej II p. 404 (a. 1487) : ex p-is et testibus ... productis ... petivit concludi in causa in contumaciam partis ad hoc cittate.
2.
phil. to, co
zostało udowodnione; id, quod probatum est
BYSTRZ. AnalPr fol. c IIa : illa conversio reduceretur ad syllogismum imperfectum et sic idem esset probans et p-um et manifestans et manifestatum et esset petitio principii et processus in infinitum.