- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- L.
I.
temporis(-um)
et
abs.
przemijanie, upływ; lapsus,
decursus
PommUrk II p. 266 (a. 1272) : in generationibus p-o et in generationibus aduencio reperitur temporum sub momentis.
KodWp III p. 300 (a. 1367) : ne res cum tempore simul cum p-e temporis evanescant.Ita saepius. Cf. Th. X 2 , 1028,40 sqq. Praec. gram. znaczenie czasu przeszłego,cechy czasu przeszłego; sensus temporis praeteriti
GŁOG. Alex. I fol. T IIa : ratio, quare carent perfecto inchoativa est, quia incohatio est sine p-e et meditatio importat futuritionem.
Id. Don. fol. M IIIb: hodiernus ... significat tempus et diem cum praesentia, sic hesternus significat diem cum p-e.
GIEŁCZ. fol. G IVa : lij ‘fuit’ in ordine ad subiectum significat sub modo presentialitatis et p-is, vero lij ‘erit’ significat sub modo presentialitatis et futuritionis.Ita saepius. Cf. Th. X 2, 1028,52 sqq.
Constr.
abs. vel
sq. gen.
II.
1.
opuszczenie, ominięcie (zwł.w testamencie),
wydziedziczenie;
actus omittendi (praec. in testamento), haereditatis abrogatio
GLcerv p. 690 : p-o dicitur ... ommissio ... «opussczenie».
2.
omijanie, wymijanie; actus praetereundi (portorium)
KodKrak p. 275 (a. 1485) : depositorium ... pretereuntibus p-is huiusmodj occasione inter ipsos ... controuersia suborta erat.