- L.
- O.
phil.
t. t. taki, którego można udoskonalić, doprowadzić do pełni; qui perfici potest, perficiendus
HESSE Quaest. p. 170 : materia est p-is per formam, quia materia est in potentia sed forma in actu.
BYSTRZ. ParvLog fol. P IIIb : pars integralis ... cum alia parte quantitatiua constituit ... totum quantum nec vna pars est p-is per aliam.Praec. abs. loco subst. perfectibile,, -is n.
to, co może być
udoskonalone, doprowadzone do pełni; quod
perfici potest
MatFil X p. 135 (saec. XV in.in) : unumquodque p-e naturaliter inclinatur ad suscipiendam suam perfectionem.SŁUP. in
MedPhil XXIV p. 157 : perfectio est quoddam bonum respectu sui p-is.
GŁOG. Anal. fol. DD IIIb : intellectus ... mouetur ad scientiam acquirendam et inclinatur ad eam quemadmodum p-e desiderat suam perfectionem.Ita saepius in textibus phil.