- B.
[
abl.
sg.
m.
infortuitu
(tantummodo in
locut.
casu infortuitu:
ArPrawn V
p. 101 (a.
1440)
:
si casu infortuitu incendium ignis eveniret.
PP II
p. 6 (a.
1450)
:
per ignis voraginem ... ex casu
infortuitu ... exusti et
anichilati.
Visit.
p. 231 (a.
1506)
:
privilegium ... casu infortuitu
subtractum erat.
Ib.
p. 176 (a.
1511)
:
ius casu infortuitu erat deperditum.
Ib.
p. 399 (a.
1512):
casu infortuitu ... privilegium igne crematum est.
]
I.
przypadkowy, nieprzewidziany, zrządzony losem, losowy; qui
fortuito accidit, fortuitus, inopinatus
KodKKr II p. 380 (a. 1413) : si ciuitas ... supradicta ex i-o euentu per ignis voraginem ad exustionem ... deuenisset.
AGZ IV p. 107 (a. 1421) : si aliquem domorum ... per ignis incendium aut quovis ... casu i-o anullari contigerit.
KodKrak p. 178 (a. 1424) : nisi forte casus i-us, quod absit, per ignis voraginem occureret.Ita saepius.
II.
nieszczęśliwy; infaustus
RHist LXIX p. 75 (a. 1435) : littere per i-am exustionem ... exuste.
AGZ VI p. 147 (a. 1471) : casu vero ... quo eandem hereditatem ... per ignis incendium ... aut quos vis alios i-os succensus destrui ... contigerit.
KodUJ IV p. 14 (a. 1508) : onera autem altaristae moderabuntur, si qui casus i-i evenirent.Ita saepius.
Iuxta ponitur
infaustus (
CodEp I 2,
p. 158, a.
1454)
.