- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- B.
- L.
- A.
- K.
I.
(de loco) długość;
longitudo.
Dicitur saepe de dictis, scriptis, v. gr. de
prolixitate
actorum (
Lites II
p. 348, a.
1413)
, contractuum (
KsgHenr
p. 209, a.
1310)
, litterarum (
KodWp X
p. 235, a.
1441)
, operis (
MARTIN. OP. Marg. fol. a 2a)
, privilegiorum (
CorpJ III
p. 383, a.
1519)
, sermonis(-um) (
NIC. BŁ. Serm. I
p. 32
;
HESSE Matth. IIIA
p. 202,
11)
;, verborum (
AKapSąd II
p. 795, a.
1516).
Π.
(de tempore et eis quae in
tempore fiunt)
1.
długość (zwł. zbytnia, długotrwałość, przewlekłość; longitudo,
longinquitas, diuturnitas (praec. nimia).
Constr.
abs. vel sq. gen.,
v. gr.
infirmitatis (
DŁUG. Op. p. 156)
, mensarum (
MARTIN. OP. Serm.
p. 155
nlb.)
officiorum divinorum (
StKapWł
p. 139, a.
1515)
, querelarum (
DŁUG. Hist. V
p. 410
)
, studiorum (
ŁASKI ComPriv
fol. 176b
)
, temporis(-um) (
KodPol I
p. 28, a.
1222
;
DokMp I
p. 8, a.
1270
et vulgo),vitae (
ArHist XI
p. 149,
saec. XIII).
2.
iur.
przedawnienie,
dawność; praescriptio
KodWp III p. 635 (a. 1391) : ut post mortem nostram ... Czadronem ... nulla p-e sive retardacione liberi nostri ... evadant.
TPaw IV p. 703 (a. 1398) : non habet Albertus Frankonem aliqua p-e euadere, dicta «dawnosczo».Ita saepius.
3.
singulare
vocis
wzdłużenie wymowy;
productio, pronuntiatio
longior
NIC. BŁ. Tract. fol. h Ia : canitur tractus cum p-e et asperitate vocis, significans p-em miserie presentis incolatus.