- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- N.
I.
adi.
zawierający (wyrażający) polecenie, nakaz;
praeceptum, mandatum continens, exprimens.
Dicitur de
litteris (
StSyn IV p. 94)
, verbis (
MARTIN. OP. Serm.
p. 163
nlb.
et saepius), voluntate Dei
(opp.
consultiva :
JAC. PAR. Opln
p. 194
;
id. Tract. fol. B IIIb
; et saepius).
Simili sensu de
grammatica (
GŁOG. Alex. I fol. Aa
IIIb
:
diuiditur hec scientia grammaticalis ... in
grammaticam p-am, permissiuam et prohibitiuam
).
Item
phil.
KomKadł p. 440 : prudentia ... est bona qualitas mentis directiua in finem virtutum moralium, quomodo etiam prudentia est virtutum intellectualium p-a.
STOB. Aret. fol. h IIb : ea vero prudencia, que ad recte exequendam ea que rite iudicata sunt, est p-a.
Constr.
a. sq.
gen.
obi.
,
cf.
b. sq. ad, cf.
II.
subst.
praeceptivum,,
-i
n.
polecenie, nakaz;
praeceptum, mandatum
JAC. PAR. Opln p. 194 : est ... duplex voluntas Dei, scilicet p-a et consultiva, prima obligativa est, secunda non et in p-is cognoscitur Dei voluntas.