Ogólne
Pełne hasło
Więcej

PRAECEPTIVUS

Gramatyka
  • Formypraeceptivus, preceptivus, praeceptivum
  • Etymologiałacina starożytna
  • Odmiana -a, -um -i
  • Część mowyprzymiotnikprzymiotnikrzeczownik
  • Rodzajnijaki
Znaczenia
  • I. praeceptum, mandatum continens, exprimens.
  • II. praeceptum, mandatum

Pełne hasło

PRAECEPTIVUS s. PRECEPTIVUS, -a, -um
  • F.
  • Th.
  • Bl.
  • S.
  • N.
I. adi. zawierający (wyrażający) polecenie, nakaz; praeceptum, mandatum continens, exprimens.
Dicitur de
litteris ( StSyn IV p. 94) , verbis ( MARTIN. OP. Serm. p. 163 nlb. et saepius), voluntate Dei (opp. consultiva : JAC. PAR. Opln p. 194 ; id. Tract. fol. B IIIb ; et saepius). Simili sensu de grammatica ( GŁOG. Alex. I fol. Aa IIIb : diuiditur hec scientia grammaticalis ... in grammaticam p-am, permissiuam et prohibitiuam ).
Item phil.
KomKadł p. 440 : prudentia ... est bona qualitas mentis directiua in finem virtutum moralium, quomodo etiam prudentia est virtutum intellectualium p-a.
STOB. Aret. fol. h IIb : ea vero prudencia, que ad recte exequendam ea que rite iudicata sunt, est p-a.
Constr.
a. sq. gen. obi. , cf. b. sq. ad, cf.
II. subst. praeceptivum,, -i n. polecenie, nakaz; praeceptum, mandatum
JAC. PAR. Opln p. 194 : est ... duplex voluntas Dei, scilicet p-a et consultiva, prima obligativa est, secunda non et in p-is cognoscitur Dei voluntas.
Tło: rękopis Rps 3007 III (XV wiek), Źródło: polona.pl
ISSN 2300-5742, 2 / 2014 (1 VI 2014 r.)