I. położenie samogłoski krótkiej przed grupą spółgłoskową, powodujące wzdłużenie sylaby; vocalis brevis situs ante duas vel plures consonantes, qui productionem syllabae efficit

MARC. p. 54, v. 137 : si ponis ... diptongum vel p-am.

Cf. POSITIO VI 1 et POSITUM.

II. (Gr. κόμμα) znak interpunkcyjny dla oznaczenia członu zdania (lub oddzielona nim część zdania); nota, qua propositionis membrum distinguitur (vel membrum propositionis ipsum)

LIBAN. Acc. fol. A VIIb: p-a secundum Isidorum est quedam figura ad distinguendos sensus per commata, cola et periodos ... lectionis siue sententiae sensum nobis ostendit.

Ib. infra dicitur autem p-a, quia punctis positis ipsa vox pro diuisionis interuallo deponitur; haec a Grecis θέσις, id est positio dicitur.

Ib. infra p-a prima est ipsum κόμμα, id est subdistinctio, quod particula membri siue articulus aut paruum membrum sententiae dicitur ... cum nec perfecta est constructio nec perfecta sententia.

Ib. infra secunda p-a vel media distinctio est κώλον, quod Latine membrum dicitur.