- F.
- G.
- Bl.
- S.
- Dc.
- L.
- A.
- N. (s.v.placibilis),
- O.
I.
1.
skłonny do przebaczenia, łatwo dający się zjednać; qui
facile placatur, exorabilis.
Glossa
Pol.
RFil XXIV p. 61 (saec. XV in.in) : p-em «vkoyonego».
2.
zjednujący, przebłagalny, służący pojednaniu; ad placandum
vel reconciliandum aptus.
Dicitur de
sacrificio (
AKap
p. 318, a.
1548)
, verbis (
MPH III
p. 66, saec.
XIII-XIV)
, voto (e Vlg.
Prov. 15,8
VAdAnt
p. 5,14),
item de tractatu (
KodLit
p. 257, a.
1419).
II.
1.
łagodny, życzliwy, przychylny; benevolus,
benignus, comis.
Iuxta posita
benignus (
ArPrawn I
p. 457, a.
1561)
, gratiosus (
KodUJ III
p. 188, a.
1492)
, propitius (
DokPaul I
p. 175, a.
1429
et saepius).
2.
fungitur vice vocis
placibilis
taki, który się podoba, przyjemny, miły;
idoneus, gratus
BRUNO Pass. p. 7,11 : alta scientia et p-es mores.
ChrMP p. 38 : Petrus ... se cunctis morum venustate reddebat p-em.
KodWp III p. 240 (a. 1364) : commutacionem rite ... fore factam et utrique parti p-em et acceptam.
Ib. VI p. 345 (a. 1387) : sculteciam ... vendendam persone nobis ... p-i et accepte.
Iuxta posita
acceptus (cf.
supra 20 et
22.), gratus (
RHum XXVII 3,
p. 3, saec.
XIV ex.).
N.
usus
i.q. arbitrarius, placitus
KsgŁawKr p. 40 (a. 1368) : suam porcionem in usus p-es convertendo.
Constr.
ad 1-2:
a. abs.
b.
sq.
dat.
personae.