Ogólne
Pełne hasło
Więcej

PERSECUTOR

Gramatyka
  • Formypersecutor
  • Etymologiałacina starożytna
  • Odmiana -oris
  • Część mowyrzeczownik
  • Rodzajmęski
Znaczenia
  • I. dręczyciel, prześladowca
  • II. ten, kto ściga, podąża czyimś śladem, tropiciel

Pełne hasło

PERSECUTOR, -oris m.
  • F.
  • G.
  • Bl.
  • S.
  • A.
  • N.
  • O.
I. dręczyciel, prześladowca; vexator, cruciator, insecutor, perditor. Glossa Pol.
RFil XXV p. 72 (a. 1399) : p-em «przedawnika».
Iuncturae selectae
Ecclesiae (
CodEp III p. 18, a. 1447) , fidei (catholicae: *Lites I p. 435, a. 1328 ; Christianae: CodEp III p. 527, a. 1433) , honoris (sui: AnnMP p. 28, a. 1251 et saepius; proprii: PommUrk II p. 167, a. 1267 et saepius; clericalis: AConst p. 192, a. 1326) , nominis Christiani ( AKapSąd II p. 586, a. 1464).
N. de diabolo
pacis et concordiae ( KodPol II p. 609, a. 1257) , generis humani ( ChrOl p. 323 ) .
Constr.
a. abs. b. sq. gen. rei vel personae.
II. ten, kto ściga, podąża czyimś śladem, tropiciel; qui aliquem insequitur, investigator, indagator
DŁUG. Hist. III p. 286 (= V p. 309 ed. nov. ): in silvam deinde ... perveniens equo reliquo in palude diebus aliquot p-es evasurus latuit.
Tło: rękopis Rps 3007 III (XV wiek), Źródło: polona.pl
ISSN 2300-5742, 2 / 2014 (1 VI 2014 r.)