- F. (rec.),
- G.
- Bl.
- L.
- N.
- O.
I.
odczuwalny, dostrzegalny ;
qui percipi potest
THOM. Med. p. 387 : calor est debilis et non multum p-is.
MATTH. Rat. p. 84 : si nulla p-is poena fuisset secuta peccatum, angeli mali vel homines peccatum non reputassent ... esse malum.Ita saepius saec. XV-XVI.
N.
constr.
a.
sq.
gen.
ALBERT. p. 132 : per quod instrumentum ... cognosci potest, respectu cuius astri terra p-em sui habeat quantitatem.
b.
sq.
abl.
,
v.
gr. auditu (
GIEŁCZ. fol. A IIa)
, tactu (
STOB. Parv. fol. F Ib)
, sensu visus (
HESSE Quaest.
p. 150, 85,
ubi perperam
visu). c. sq. ab:
KOMOR. p. 344 : puer ... flevit ... voce ab omnibus p-i.
N.
locut. phil.
in actu :
GŁOG. Anim. fol. Q Ia : odor ... in actu ... p-is indiget aliquo exteriori excitante.
II.
zdolny do
przyjęcia, chłonny; ad percipiendum aptus
BYSTRZ. Log. fol. h VIIa : hominis sunt iste differentie: rationale, mortale et disciplina p-e (cf. Boethium. Dial.I. in Porph. p. 20 ).