- F.
- Th. (rec.),
- Bl.
- S.
- Dc.
- B.
- K.
- O. (
- NGl.
- L. et
- N. sg.)
[gen.
sg.
magnatis:
CorpJP III
p. 432 (a.
1519)
:
thezaurus erat alicuius
magnatis.
acc.
sg.
magnatem:
AH V
p. 146 (saec.
XV)
:
quendam magnatem ... te desponsare volentem.
gen.
pl.
magnatium:
*CodEp II
p. 252 (a.
1430)
:
de nacione magnatium.
item
magnatuum:
Lites II
p. 305 (a.
1413)
:
ad ... noticiam ...
magnatuum … pervenit.
*CodEp II
p. 87 (a.
1417)
:
magnatuum ... in multitudine copiosa.
KodWp V
p. 438 (a.
1426)
:
in conspectu ... trium
magnatuum.]
wielmoże, wielcy panowie, dostojnicy (przebywający często w
otocze
niu władcy); potentes, primores regni (qui principem saepe comitabantur)
GALL p. 19,11 : imperator Romanus ... suorum ... consultu m-um coram omnibus adiecit etc.
KodMp I p. 14 (a. 1212) : uoluntatem ... exprimimus coram m-bus ac uiris honestis.
KodWp I p. 132 (a. 1233) : in hec tempora devenimus, quod a m-bus terre nec timor Deo nec honor ecclesiis inpenditur.Ita saepe usque ad saec. XVI. Distinguuntur spirituales et saeculares ( ArPrawn V p. 497, saec. XV ; ŻupKr p. 62 ).
Additur
gen.
ducatus (
AUnii
p. 166, a.
1563
;
ib.
p. 167
)
, regni (
KodWp V
p. 438, a.
1426
;
AKapSąd II
p. 703, a.
1501)
, terrae
(
et saepius).
N. per appositionem
IurMas I p. 133 (a. 1427) : que bona ... duces Kazimirus et Vladislaus ... a ... m-bus personis acquisiverunt.Cf. MAGNATUS.