- F.
- Th. (s.
- v.
- magnus),
- Bl.
- NGl.
- N.
I.
wysoko oceniać, uznawać czyjąś wielkość, czcić;
magni facere, magnificare, colere (cf.
FACIO
supraII 26,
35 sqq.).
N. (sensu
debilitato)
brać pod uwagę, przywiązywać wagę; animum advertere, rationem habere
Tom. II p. 213 (a. 1513) : tametsi ... rex hec non m-at, que secus ac fieri deberent, fiant ... tamen etc.
Ib. XIII p. 262 (a. 1531) : praeter jacturam nihil est, quod putem m-ndum in hoc eventu esse.
II.
wysławiać, wychwalać; celebrare, extollere
Tom. III p. 232 (a. 1514) : justitiam nostram tuebitur non solum, sed etiam m-et res nostras apud imperialem maiestatem.