- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- Dc.
- N.
- L.
- Ha.
- K.
I.
1.
eccl.
annus
obchodzony uroczyście w Kościele katolickim w określonych odstępach czasu rok
jubileuszowy, w którym wierni
uzyskują po spełnieniu pewnych warunków odpust zupełny; annus sanctus qui
dicitur, certis quibusdam
temporum intervallis in Ecclesia
catholica celebrari solitus, quo poenarum in hoc mundo vel in purgatorio luendarum remissio
a papa certis condicionibus
promulgatur
AKapSąd I p. 61 (a. 1445) : decanum furatum esse pecunias i-i anni.
Ib. II p. 589 (a. 1467) : tempore anni i-i ... in urbem Romanam descendisse.
DŁUG. Hist. V p. 134 : Romani per idem tempus, dum essent ex anno i-o, auro ... ad eos importato erant locupletes.Ita saepius usque ad saec. XVI ex. Glossa Pol.
GLcerv p. 609 : i-us annus barbare dicitur, sed rectius iobi-us, rectissime iobe-us «miłościwe lato».
Constr.
abs. vel sq.
gen.
2.
radosny, wesoły; laetus,
hilaris
*CantMAe I, nr 34, v. la, 2 (saec. XIV) : assit dies i-us, fratrum est solennitas.Cf. IUBILUS.
II.
subst.
iubileus,,
-i
m.
kapłan jubilat po 50 latach kapłaństwa; qui
quinquaginta annos in sacerdotali
statu perseveravit
SSrSil II p. 251 (a. 1466) : privilegiatus est, ut ... liber sit a tabula et a choro et a communibus laboribus fratrum exemptus sitque j-us racione laborum suorum, faciens tamen ... circa ecclesiam diligenciam.Cf. IUBILARIUS.