- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- L.
- Ha.
- N.
[
formae
decl.
II:
abl.
sg.
MIECH. Chr.
p. 33
:
instincto suo suorumque astantium
suasu.
abl.
pl.
JAC. PAR. II
p. 206 (a.
1426)
:
nature instinctis anima
humana ... beatitudinem naturaliter
affectat
.]
pobudka, zachęta, namowa, natchnienie; stimulus,
impulsus, instigatio, inspiratio (in
bonam vel in malam partem).
Locut.
α. verbales instinctu afflari (
Tom. III
p. 139,
a. 1514)
, duci (
ZabDziej III
p. 242, a.
1493)
, inflari (diabolico:
ArPrawn I
p. 19, saec. XV
in.in)
, vexari (diabolico:
KodMaz(K)
p. 447, a.
1239)
.
β. nominales alicuius (praec. Dei) instinctu aliquid facere (saepe). Simili sensu ab
(ed. ob) instinctu (
PommUrk II
p. 177, a.
1267)
, ex instinctu (
FormJ
p. 93
;
ArHist V
p. 27, a.
1408
;et saepius.
Cf. Th.
VII 1,1984,57
sq.
N. glossam
Pol.
RFil XXIII p. 305, saec. XV med.med : ex i-u «z nathnyenia»), item ad instinctum ( PEREGR. fol. i IIIb ; DŁUG. Op. p. 236 ). ;
Praec.
tamen
naturae
sim.: instynkt, popęd, skłonność; impetus, studium,
sensus
PP II p. 194 (a. 1454) : regem inspirat diuinitas et naturalis originalisque praestat i-us.
IurMas I p. 207 (a. 1462) : subditos nostros fauoribus ... prosequi ... naturali originalique i-u inclinamur.
DŁUG. LibBen III p. 473 : vir industrius et ad querendum plumbi metalla naturali i-u totus intentus.Ita saepius. Glossa Pol.
RFil XXIV p. 52 (saec. XV in.in) : naturalis i-us vulgariter «wnotrzne ponokane» vel «poruszene».
Item in textibus phil.
GŁOG. Anal. fol. Ib : animalia i-u et naturae impetu ... in suos fines diriguntur.
Id. Anim. fol. Q VIIIa : bruta ... non ... commouentur ab ymaginatis secundum rationem ymaginatorum, sed potius secundum i-um nature.
STOB. Parv. fol. A IVa : omne agens ... naturale ... agit per modum nature, hoc est ex i-u nature, vt ignis.
GIEŁCZ. fol. A Ib : quedam animantia a nature i-u gradum complectuntur.Ita saepius.