- F.
- Th.
- Bl.
- S. (
- B. -es),
- N.
nie podlegający zniszczeniu, zepsuciu, niezniszczalny, wieczny, nieśmiertelny;
qui corrumpi non potest, aeternus, immortalis.
N.
hereditas
wieczna szczęśliwość;
aeterna beatitudo (
KodPol I
p. 127, a.
1288
;
RHist XXI
p. 302, a.
1424)
.
Praec.
phil., v.
gr. de
ente (
BYSTRZ. AnalPost fol. e
VIIIb)
, materia (
STOB. Parv. fol. A VIb
;
WROCŁ. Epit. fol. a
Vb)
;, natura (
MATTH. Rat.
p. 16
)
, veritate (
KomPolit
p. 186
)
, virtute
(
GŁOG. Anal.
fol. 118a
)
; syn.
aeternus (
BYSTRZ. AnalPost fol. e
VIIIb)
, ingenerabilis (
STOB. Parv. fol. A
VIb)
, inorganicus (
GŁOG. Anal.
fol. 118a
).
Etiam
log. nie do obalenia, podważenia;
qui refelli non potest
BYSTRZ. AnalPost fol. e IVa : conclusio est vniuersalis et per consequens i-is. Ib. infra omnis demonstratio est i-ium.
Ib. fol. e VIIIb : de rebus corruptibilibus est scientia ... de propositionibus corruptibilibus falsificabilibus non est scientia ... quelibet propositio scibilis est i-is et infalsificabilis. Ib. infra cuiuscunque est scientia, ipsum est i-e quoad veritatem.