- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- Dc.
- B.
- A.
- N.
I.
propr.
1.
(de hominibus) pochylenie się (przed kimś), skłon,
pokłon; actus se coram aliquo inclinandi,
capitis demissio, inflexio.
Praec. addito
gen.
(capitis, corporis sim.), sed etiam
adi. bassa (
DŁUG.
Hist. I p. 356 = II
p. 119
ed. nov.
).
N. iur. fungitur
vice vocis
reclinationis
tzw. odkłon, tj. zawiadomienie
pana feudalnego o zamiarze
odejścia poddanego ze wsi, połączone z odpłatą; dicitur de actione
subditi, domino terrae
declarantis se ex eius vico recessurum esse atque de mercede eam ob causam solvenda
AGZ XIV p. 382 (a. 1453) : nobilis Stanislaus ... alloquebatur super generosum Petrum ... quia sibi poponem Dorosh mittere noluit in tempore reclinatum et i-em ab eo recipere noluit.Cf. RECLINATIO.
2.
(de rebus) pochylenie, nachylenie, pochyłość;
declinatio, positio inclinata, proclivitas.
N.
aggeris
tyle co: wybudowanie;
i. q. exstructio
KodPol II p. 746 (a. 1364) : Joannes et sui posteri unum equum pro aggeris i-e predicti molendini habebunt; nos autem duos habebimus aggeris eiusdem pro labore.
II.
transl.
A.
1.
zmiana na gorsze, zły stan, upadek; in peius
commutatio, discrimen, casus.
2.
vocis
modulacja głosu;
inflexio.
Additur
naturalis (
FELSZT. OpCong fol. A 3a).
B.
1.
a.
skłonność, przychylność; favor,
benevolentia, animus
propensus.
b.
życzenie, żądanie;
desiderium, postulatio
*Tom. VI p. 294 (a. 1523) : omnia ... sanctissimus dominus ... gratissime expedivit et ad vestri protectoris singularem instantiam et ejusdem domini legati i-em.Praec.
2.
phil.
t. t.
(naturalna) skłonność, dążenie w
jakimś kierunku;
naturalis propensio
MATTH. Dial. fol. CXa : abstinendo vel consentiendo illi i-i naturali.
ExPhys fol. f IIIb : appetitus naturalis non est nisi ordidatio et i-o rei secundum propriam eius naturam in suum finem.
GŁOG. Phys. fol. A IIIa : ex varia corporis humani dispositione hominum proprietates et i-es et viuendi modi cognoscuntur.
WROCŁ. EpitConcl fol. t IIa : compositio est vnio aliquorum duorum habentium mutuam i-em ad constitutionem.Ita passim. Additur mutua ( ), naturalis ( et STOB. Aret. fol. c VIIb et saepius; item naturae: id. Parv. fol. A Va ), simplex ( WROCŁ. EpitConcl fol. c Ia) .
Iuxta posita
aptitudo (
BYSTRZ. Top. fol. v Va)
, habilitas (
WROCŁ. Dial. fol. A IIa)
, habitudo (
GŁOG. Hisp.
fol. 23b
)
, habitus (
GŁOG. Alex. II fol.
h Ib
).
Constr.
ad
1—2: a. sq. ad. b. sq. in
c.
acc. c.
sq.
secundum supra 7.
C.
gram.
verbi
et
abs. : rząd czasownika;
regimen
Gramm. p. 175 (saec. XV) : compositio verbalis ... est i-o verbi ad suppositum.
Ib. p. 177 (saec. XV) : verbum habens compositionem informatam, id est i-em modo vt: alterius, regit genetiuum se habentem per modum vt: cuius in racione principij.