I. gram. enklityczny; encliticus

LIBAN fol. A Va : encliticę id est i-ae particulae tonus in finem superioris vocis reflectitur, sed non est genuinus, sed asciticius siue accessorius syllabę.

Cf. Th. VII 1,940,48 sqq.

II. phil. t. t. (sq. ad) skłaniający, pobudzający do czegoś; quo aliquis (aliquid) incitatur, inclinatur, hortatorius

STOB. Parv. fol. A IIIb : de principio passiuo non solum receptiuo motus sed etiam i-o ad motum ... vt natura grauium est principium motus deorsum, quia per eam grauia inclinantur ad motum deorsum.

BYSTRZ. Log. fol. b Ib : si accipiatur logica pro habitu proprio et formaliter i-o ad considerationem illius conclusionis, a qua causatur, ipsa non est nisi una secundum aggregationem, eo quod tot sunt habitus logice, quot sunt conclusiones scibiles in logica.

WROCŁ. EpitConcl fol. q VIb : peccatum relinquit in peccante quandam dispositionem i-am ad sequens vt furtum ad furtum.