- F. (rec.),
- Bl.
- Dc.
- NGl.
- L.
I.
dający się nazwać, taki któremu można dać imię;
cui nomen imponi potest
NIC. BŁ Serm. III p. 39 : quamuis Filius Dei secundum immensitatem suae diuinae essentiae ... sit ineffabilis ... tamen secundum formam humanae substantiae, in qua nobis apparuit similis, existit n-is.
II.
znaczący, znakomity, nobilis, insignis
HESSE Matth. I p. 142 : nobiles ... paucorum sunt operativi, magnorum tamen et n-ium.