I. adi. dotyczący nierządnicy; meretricius, qui meretricis est

COPERN. OpM p. 627 : donationibus nuptias emam: fidem enim m-am emere difficillimum est (Gr. πίστιν έταιρικήν).

II. subst. meretricarius,, -ii m. rozpustnik; scortator, moechus

AKapSąd II p. 600 (a. 1471) : Iohannem furem, latronem, m-um, malum hominem ... appellavit.

ZabDziej II p. 53 (a. 1483) : dicens eum esse m-um, meretrices fovere (ed. fovens) suspectas in domo sua.

Ita saepius.