- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- NGl.
- A.
mąż, małżonek; vir, coniux.
Glossa
Pol.
GLcerv p. 629 : m-us est, qui vxorem honesto et legitimo matrimonio sibi coniunctam habet «mąż».
Dicitur
legitimus (
KsgHenr
p. 369, a.
1301
et saepissime). Eodem
sensu vir maritus (
AKapSąd II
p. 41,
a. 1418
;
StPPP II
p. 404, a.
1434).
N.
violentus
mężczyzna, który poślubia kobietę uprowadzoną
wbrew woli rodziny;
qui feminam raptam sine propinquorum consensu uxorem ducit
IurMas I p. 49 (a. 1387) : si eandem feminam, cui talis violencia est illata, m-um suum violentum supervivere contigerit, tunc etc.In imagine dicitur ecclesiae (de episcopo)
VAdAnt p. 34 : peccatum esse, singulis ecclesiis maritatis solam Pragam suo pastore uiduari, iuste poscentibus beniuolam aurem, uiduę ecclesię m-um suum prebere, libera mente postulans erat.
N.
locut.
(in) maritum (sibi) (in-, super-) ducere (
ArHist V
p. 96, a.
1411
;
StPPP II
p. 780, a.
1471
;
KsgRWar
p. 291,
a. 1513)
, recipere (
StPPP VIII
p. 809, a.
1400
; in facie ecclesiae:
AKapSąd II
p. 41, a.
1418)
;
item post maritum transire (e
Pol.
wyjść za mąż:
AGZ XIX
p. 259, a.
1487)
.