Ogólne
Pełne hasło
Więcej

MARITUS

Gramatyka
  • Formymaritus
  • Etymologiałacina starożytna
  • Odmiana -i
  • Część mowyrzeczownik
  • Rodzajmęski
Znaczenia
  • mąż, małżonek

Pełne hasło

MARITUS, -i m.
  • F.
  • Th.
  • Bl.
  • S.
  • NGl.
  • A.
mąż, małżonek; vir, coniux. Glossa Pol.
GLcerv p. 629 : m-us est, qui vxorem honesto et legitimo matrimonio sibi coniunctam habet «mąż».
Dicitur
legitimus ( KsgHenr p. 369, a. 1301 et saepissime). Eodem sensu vir maritus ( AKapSąd II p. 41, a. 1418 ; StPPP II p. 404, a. 1434).
N.
violentus mężczyzna, który poślubia kobietę uprowadzoną wbrew woli rodziny; qui feminam raptam sine propinquorum consensu uxorem ducit
IurMas I p. 49 (a. 1387) : si eandem feminam, cui talis violencia est illata, m-um suum violentum supervivere contigerit, tunc etc.
In imagine dicitur ecclesiae (de episcopo)
VAdAnt p. 34 : peccatum esse, singulis ecclesiis maritatis solam Pragam suo pastore uiduari, iuste poscentibus beniuolam aurem, uiduę ecclesię m-um suum prebere, libera mente postulans erat.
N. locut.
(in) maritum (sibi) (in-, super-) ducere ( ArHist V p. 96, a. 1411 ; StPPP II p. 780, a. 1471 ; KsgRWar p. 291, a. 1513) , recipere ( StPPP VIII p. 809, a. 1400 ; in facie ecclesiae: AKapSąd II p. 41, a. 1418) ; item post maritum transire (e Pol. wyjść za mąż: AGZ XIX p. 259, a. 1487) .
Tło: rękopis Rps 3007 III (XV wiek), Źródło: polona.pl
ISSN 2300-5742, 2 / 2014 (1 VI 2014 r.)