człowiek zajmujący się uprawą chmielu; qui humulo
(cf.
s.
v. ) colendo
operam dat
KsgHenr p. 93 (a. 1293) : habet ... uilla ... ortum pertinentem ad h-em.
BreslUB p. 67 (a. 1296) : nostri h-es ... non debent emere illos saccos.
KsgKaz p. 3 (a. 1369) : isti sunt, qui debent comparare balistas ... Procopus sartor ... Jeszke h-or.
StPPP II p. 283 (a. 1424) : Johannes ... ortum humularem suum circa Raba ... Nicolao ... h-i ... assignauit tenendum.
DokMp II p. 291 (a. 1439) : planicies, prata seu orti ... iacentes inter nostram piscinam penes ortum nostrum h-um iacentem et piscinulam ... usque ad fossatum.Ita saepius. Cf. HUMULARIUS.