- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- Dc.
- B.
- (subst.),
- N.
I.
adi.
1.
dostojny, czcigodny (zwł. jako tytuł szlachcica);
honore dignus, honorandus,
spectatus.
Praec. loco appellationis honorificae nobilium
KodMaz(K) p. 291 (a. circa 1228) : omnes ... plebei ... et eciam h-i uiri.
KodWp II p. 372 (a. 1324) : hoc per h-os milites se obtulit probaturum.
2.
zaszczytny, honorowy; qui
honorem praestat,
honorificus,
v.
gr.
mentio (
Tom. XVII
p. 689, a.
1535)
, nuncupatio (
DŁUG. Hist.
I p. 221 = I
p. 288
ed.nov.
), item locus (
Tom. III
p. 367, a.
1515
et saepius), spolia (
IO. VISL.
p. 200, v. 439
).
II.
subst.
honoratus,,
-i
m.
(praec.
pl.): wyższy urzędnik,
dostojnik, dygnitarz; magistratus superior, unus e proceribus.
N.
glossas
Pol.
KodMaz(L) p. 98 (a. 1382) : ab omnibus penis ... omnium h-orum vulgariter «zupcz».
Ib. p. 221 (a. 1454) : nulli ... de numero dominorum nostrorum h-orum sive dignitariorum vulgariter «czesnykom» (cf. MHer VII p. 43).Simili sensu honoratiores,, -um m.
GLcerv p. 661 : orchestra ... interdum vsurpatur pro consessu (ed. consensu) h-iorum «ławica» (spectat ad ius urbanum ).