- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- A.
I.
ogólnie, powszechnie, w ogóle, w odniesieniu do ogółu lub całości; communiter, omnino,
in universum.
Opp.
specialiter (
KodMp II
p. 269, a.
1329
et passim),
singulariter (
Lites I
p. 75, a.
1338
et saepius),
singillatim (
DŁUG. Op.
p. 559
).
Occ.
comp.
CorpJP II I p. 178 (a. 1511) : ut capitaneus Marienburgensis in omnibus palatinatibus per ministeriales ... hominibus ad fora venientibus reum bannitum g-ius publicaret.
Praec.
phil., v.
gr. accipere, considerare sim. Syn.
confuse (
GŁOG. Hisp.
fol. 27a
).
Opp.
individualiter (
MatFil IV
p. 66, saec.
XIV)
, proprie, (
BYSTRZ. ParvLog fol. S IIIb et saepius)
, stricte (
id. Top. fol. q Ib).
N.
superl.
DOBCZ. Ars . fol. a VIb : quae dictio ... illam materiara g-r vel g-issime in se includit.
II.
w pełni, zupełnie, należycie; integre, plene, prorsus
MPH IV p. 301 (saec. XIII med.med) : testes dicunt, quod uiderunt eam quasi cecam a natiuitate sua; si (ed. scilicet) g-r uideat modo, ignorant.
AGZ VI p. 167 (a. 1489) : celsitudo regia ... benigniores ... aures ... quodam modo obligatius et g-ius... praebere consuevit eis, qui ... pro locis Deo dicatis ... solliciti ... fiunt.