- F.
- Th.
- Bl.
- Dc.
- W.
I.
(ponitur
abs. vel c.
comp.
adi.
vel adv. ) in
iunctura
quanto ... tanto
(tanto ... quanto)
o ile ... o tyle, im ... tym; quo ...
eo. Item quanto ... de tanto (
MatFil VI (XVII)
p. 92, a.
1424).
N. c. posit.
VAdAnt p. 31,6 : ille ... q-o magnus erat, tanto se cunctis inferiorem prebuit, q-o spiritualibus divitiis dives, tanto in oculis hominum parvus.
II.
(ponitur c.
comp. ) o
ile; quantum, quam.
Praec.
anteponitur comp. ad sensum superl. proxime accedendo, v. gr.
α.
quanto accuratius
i. quam accuratissime;
quanto celerius
i. quam celerrime;
quanto citius
(quantocitius, quantocicius)
cf.
,
10 sqq.
quanto directius (rectius)
i. quam directissime (rectissime; simili sensu
quanto quam maius rectius :
KsgLub
p. 62, a.
1452)
; quanto magis
cf.
sq.
; quanto magis melius
cf.
supra I 1071,
50
sq. ; quanto plus (quantoplus)
i. quam maxime; quanto ulterius cf.
infra
s.
v.
ULTRA
cett.
β.
quanto facilior
i. quam facillimus;
quanto longior
i. quam longissimus;
quanto melior
i. quam optimus;
quanto plures (quantoplures)
i. quam plurimi;
quanto pulchrior
i. quam pulcherrimus;
cett.
III.
singularia
1.
confunditur c.
v.
a.
quando :
KsgŁawKr p. 100 (a. 1373) : promisit VIII marcas ... q-o vendiderit, sibi soluturum.
b.
quomodo:
Lites (Ch) I p. 54 (a. 1320) : sententiam diffinitivam, q-o ordo racionis et iuris dictaverit ... proferatis.
2.
quanto nihilominus
tym niemniej, ale jednak;
attamen, nihilo minus
KodWp IX p. 432 (a. 1434) : appellacionem prosequi non potuit, q-o nichilominus prosequetur loco et tempore oportunis.