- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- Dc.
- B.
- L.
- A.
- N.
- K.
- O.
[
abl.
pl.
portubus
et
portibus.
acc.
pl.
portos :
PommUrk VI
p. 425 (a.
1311)
:
extra portos.]
I.
propr.
1.
port, przystań (morska lub rzeczna); locus ad maris
vel fluminis ripam situs, qui navibus stationem tutam praebet (interdum additur
maris, marinus, maritimus).
Glossa
Pol.
GLcerv p. 681 : p-us appellatus est conclusus locus, quo importantur merces et inde exportantur, «port».
N.
locut. meton.
in portu navigare (esse)
być bezpiecznym, spokojnym; tutum,
quietum esse.
Cf. Th. X
2. 64,10 sqq.
2.
tzw. przewóz, prom rzeczny i jego przystań; scapha maior,
flumini traiciendo apta locusque
ubi ad ripam appellitur
KodPol III p. 59 (a. 1254) : cum p-u Uirbete nuncupato (ed. -um) super fluujum Wandalum ... et cum una ripa fluuij.
KodKKr I p. 112 (a. 1279) : si pons ... fractus fuerit, aduocato ... pro p-u habere libere consentimus (cf. contextum ).Ita saepius.
3.
ujście rzeki do
morza; fluminis ostium
(additur
gen. Vislae:
KodPol II
p. 678, a.
1342
et saepius).
II.
meton.
et in imagine: przystań, schronienie,
ostoja, ucieczka; perfugium, refugium.
Glossa
Pol.
RFil XXIII p. 304 (a. 1444) : p-um preparare ... «przistanp prziprauicz».Saepius definitur addito gen. , v. gr. felicitatis aeviternae ( Tom. XIV p. 551, a. 1532) , fidei orthodoxae ( ArPrawn I p. 222, saec. XV) , quietis ( JAC. PAR. OpIn p. 311 ) , salutis ( CodEp II p. 213, a. 1428 et saepius), tranquillitatis ( Lites I p. 453, a. 1337) .