Ogólne
Pełne hasło
Więcej

PERMISSIVUS

Gramatyka
  • Formypermissivus
  • Etymologia permitto, permissus
  • Odmiana -a, -um
  • Część mowyprzymiotnik
Znaczenia
  • I. ad permittendum pronus, qui permittendi vim habet
  • II. permissus, (vix) licitus

Pełne hasło

PERMISSIVUS, -a, -um (permitto, permissus)
  • Bl.
  • S.
  • Dc. (subst.
  • n.),
  • B.
  • L.
  • K.
phil.
I. zezwalający, powodujący (wyrażający) pozwolenie; ad permittendum pronus, qui permittendi vim habet
MATTH. Rat. p. 36 : quis unquam credidisset, quod Deus esset p-us talium malorum et quod tot iniurias ... et blasphemias posset tam diu ... tolerare.
NIC. BŁ. Serm. II p. 128 : secundum quosdam ... gratia diuina est causa p-a huius obscuritatis hominis, quia permittit obscurari animam per peccatum.
Opp.
dispositivus (
*SSrSil VII p. 85, a. 1459) , praeceptorius ( HESSE Matth. III p. 178 ). N. grammatica:
GŁOG. Alex. I fol. Aa IIIb : diuiditur hec scientia grammaticalis ... in grammaticam preceptiuam, pam et prohibitiuam.
Ib. infra: grammatica p-a est que tractat de orationibus figuratiue congruis ... que docet per figuras venusto et breui sermone loqui, vt: ego Petrus carmina dicto
.
II. dopuszczalny; permissus, (vix) licitus
HESSE Matth. IV p. 254 : opera mechanica ... prohibita sunt die dominica; in casibus tamen necessariis sunt p-a, sed opera naturae ut cibos coquere ... sunt concessa.
GŁOG. Alex. II fol. C VIa : magis commune nomen ... precedit et ... minus commune ... sequitur, si non fuerit ibi dictio equiuoca immediata et p-a associatio.
Tło: rękopis Rps 3007 III (XV wiek), Źródło: polona.pl
ISSN 2300-5742, 2 / 2014 (1 VI 2014 r.)