- Bl.
- S.
- Dc. (subst.
- n.),
- B.
- L.
- K.
I.
zezwalający, powodujący (wyrażający) pozwolenie; ad
permittendum pronus, qui
permittendi vim habet
MATTH. Rat. p. 36 : quis unquam credidisset, quod Deus esset p-us talium malorum et quod tot iniurias ... et blasphemias posset tam diu ... tolerare.
NIC. BŁ. Serm. II p. 128 : secundum quosdam ... gratia diuina est causa p-a huius obscuritatis hominis, quia permittit obscurari animam per peccatum.
Opp.
dispositivus (*SSrSil VII p. 85, a. 1459) , praeceptorius ( HESSE Matth. III p. 178 ). N. grammatica:
GŁOG. Alex. I fol. Aa IIIb : diuiditur hec scientia grammaticalis ... in grammaticam preceptiuam, pam et prohibitiuam.
Ib. infra: grammatica p-a est que tractat de orationibus figuratiue congruis ... que docet per figuras venusto et breui sermone loqui, vt: ego Petrus carmina dicto.
II.
dopuszczalny; permissus,
(vix) licitus
HESSE Matth. IV p. 254 : opera mechanica ... prohibita sunt die dominica; in casibus tamen necessariis sunt p-a, sed opera naturae ut cibos coquere ... sunt concessa.
GŁOG. Alex. II fol. C VIa : magis commune nomen ... precedit et ... minus commune ... sequitur, si non fuerit ibi dictio equiuoca immediata et p-a associatio.