Ogólne
Pełne hasło
Więcej

PERFECTIVUS

Gramatyka
  • Formyperfectivus, perfectivum
  • Etymologiałacina starożytna
  • Odmiana -a, -um -i
  • Część mowyprzymiotnikrzeczownik
  • Rodzajnijaki
Znaczenia
  • phil. qui perficiendi vim habet
  • quod perficit

Pełne hasło

PERFECTIVUS, -a, -um
  • F.
  • G. (rec.),
  • Bl.
  • B. (perfectiva
  • particula),
  • L.
  • A.
phil. t. t. udoskonalający, doprowadzający do pełni doskonałości; qui perficiendi vim habet
MatFil VI (XVII) p. 90 (a. 1424) : virtus est p-a dirrectiva racionis.
HESSE Matth. III p. 127 : doctrina Novi Testamenti non est legis destructiva ... est eius p-a ... est ipsius integraliter completiva.
WROCŁ. Epit. fol. d Ia : passio ... p-a est qualitas, que cum recipitur in subiectum, perficit ipsum ut scientia, virtus.
Ita saepius in textibus phil.
KROMER MusFig fol. G IIb : punctum ... p-um, quod notae perfectionem accipienti tertiam partem addit, qua perficiatur.
Abs. loco subst. perfectivum,, -i n.
czynnik udoskonalający, to, co udoskonala; quod perficit
GŁOG. Anim. fol. G IIIa : p-um et distinctiuum substantie est substantia, que est forma.
BYSTRZ. Top. fol. q IVb : si aliquis diffiniat tam significatiuum sanitatis quam p-um et effectiuum.
Tło: rękopis Rps 3007 III (XV wiek), Źródło: polona.pl
ISSN 2300-5742, 2 / 2014 (1 VI 2014 r.)