- F.
- G. (rec.),
- Bl.
- B. (perfectiva
- particula),
- L.
- A.
phil.
t. t. udoskonalający, doprowadzający do pełni doskonałości; qui perficiendi vim
habet
MatFil VI (XVII) p. 90 (a. 1424) : virtus est p-a dirrectiva racionis.
HESSE Matth. III p. 127 : doctrina Novi Testamenti non est legis destructiva ... est eius p-a ... est ipsius integraliter completiva.
WROCŁ. Epit. fol. d Ia : passio ... p-a est qualitas, que cum recipitur in subiectum, perficit ipsum ut scientia, virtus.Ita saepius in textibus phil.
KROMER MusFig fol. G IIb : punctum ... p-um, quod notae perfectionem accipienti tertiam partem addit, qua perficiatur.Abs. loco subst. perfectivum,, -i n.
czynnik udoskonalający, to, co udoskonala; quod perficit
GŁOG. Anim. fol. G IIIa : p-um et distinctiuum substantie est substantia, que est forma.
BYSTRZ. Top. fol. q IVb : si aliquis diffiniat tam significatiuum sanitatis quam p-um et effectiuum.