- B.
- W.
I.
1.
geom.
punktowy, mający postać punktu;
formam
puncti habens
VITELO Persp.(U) II p. 247 : umbra linee recte perpendiculariter corpori luminoso opposite infixe superficiei corporis densi nulla est, elevate vero est linearis, apparet autem p-is.
Id. Opt. p. 121 : donec formae punctorum extremitatis rei uniantur et fiant punctus unus nec res uidebitur nisi p-is uel nullo modo uidebitur.
2.
mus.
odnoszący się do znaku
umieszczonego przy nucie; ad signum notae musicae additum pertinens
MONET. fol. E IIb : tria sunt... quae figuram imperfectibilem demonstrant, scilicet numeralis imperfectio, p-is diuisio et figurarum plenitudo.
II.
krótki, krótkotrwały; brevis
NIC. BŁ. Serm. I p. 383 : in gaudio saeculi non est longitudo durationis nec latitudo valoris nec spissitudo repletionis ... quia in p-i gaudio confidunt et in p-i medio ad inferna descendunt.
KOMOR. p. 157 : qui doctores theologiae ... ediderunt unum tractatum p-em et compendiosum ... contra Vicleficam ... sectam.
III.
phil.
1.
dokładny; absolutus,
perfectus (de rebus)
GŁOG. Porph. fol. h Illt» : non est inuenire duos homines eiusdem complexionis p-is.
2.
niepodzielny;
integer, totus
BYSTRZ. ParvLog fol. G Ia: lij ‘A’ singulariter et absolute significet hominem p-em, id est indivisibilem.