- F.
- Th.
- Bl.
- S.
I.
propr.
1.
de
aetate
podeszły, późny;
annosus,
vergens.
2.
de hominibus: posunięty w latach, w podeszłym wieku, stary; grandaevus, senex.
N. de infante
in utero matris
CantMAe I nr. 30, v. 7b (saec. XIV) : tis (i. tuam) p-am sobolem sentis ... letam (verba s. Elisabeth ad BVMariam ).
Constr.
a.
sq.
acc.
DŁUG. Hist. V p. 42 : woyewodae ... sororem suam germanam, iam annum quinquagesimum p-am dat in uxorem.b. sq. abl. , v.gr. aetate ( CodEp II p. 110, a. 1418 et saepius), senectute ( FormJ p. 29 ) . c. sq. in c. abl.
MPH IV p. 493 (a. 1459) : in etate virili p-us homo.
II.
transl. doświadczony,
zaawansowany, wykształcony;
peritus, expertus
MATTH. Lect. I p. 73 : hoc verbum potest legi in persona peccatoris vel incipientis vel p-i.
Ib. p. 74 : si ... hoc verbum capiatur in persona incipientis, tunc ... si autem dicatur in persona p-i, tunc eqs.
MatFil VII (XVIII) p. 45 (a. 1423) : catholicae ... veritatis doctor non solum p-os debet instruere, sed ad eum etiam pertinet incipientes erudire.Ita saepius.
Opp.
incipiens
(supra 45 et
saepius),
rudis (
HumRef
p. 489, a.
1558)
.
Occ.
constr.
sq.
in
c.
abl.
ArLit I p. 96 (a. 1449) : magistri ... p-i ... in scientiis et probati in moribus.
III.
confunditur
c.
voce
perfecti:
HESSE Matth. II p. 115 : videns multos ... pharisaeos beatus Iohannes graviter arguebat, quia maiores peccatores erant et p-iores aliis se aestimabant.