- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- Dc.
- L.
- Ha.
- N.
- O.
I.
właściwość, cecha szczególna, własność, przypadłość;
proprietas, virtus, qualitas; praec.
phil.
SŁUP. MixEl p. 163 : p-um nunquam separatur ab illo, cuius est p-um, eo manente.
HESSE Quaest. p. 63 : esse divisibile per se est p-um quantitatis, et hoc est verum.Ita vulgo.
Definitur
BYSTRZ. Top. fol. o IVa : duplex est p-um: quoddam est, quod significat quod quid est esse rei, et illud vocatur terminus siue diffinitio; aliud est quod non significat quod quid est esse rei ... et illud vocatur communi nomine p-um.
Ib. fol. o VIb : p-um est quod inest omni soli et semper.
WROCŁ. EpitConcl fol. g IIa : p-um in diuinis dicitur illud, quod competit vni sole persone.
Constr.
a.
sq.
gen.
,
cf.
et
STOB. Intr. fol. e IIa : quod est p-um liberalitatis.b. sq. ad:
BYSTRZ. Top. fol. o IVb : p-um ad aliquid, sicut esse bipedem est p-um homini ... ad equum et canem.Ita saepius.
Distinguitur
proprium simpliciter
et
proprium deficiens :
BYSTRZ. Top. fol. o IVb : non est p-um simpliciter, licet possit dici p-um quando vel p-um ad aliquid.
Ib. fol. z Vb : p-um verum est p-um simpliciter et in nullo deficiens a ratione p-ij.Cf. ib. fol. z IIa et saepius; dicitur etiam complexum ( ib. fol. z Ib) , extrinsecum et intrinsecum ( id. Log. fol. h IIIb) , per se et semper ( id. Top. fol. z IIIb). Cf. PROPRIETAS I.
II.
1.
sg. czyjaś własność,
majątek; possesio, suum, res familiaris.
Glossa
Pol.
RotKal p. 480 (a. 1434) : recepit ... duos equos cum aratro in p-o ... «na swym».
Praec.
in locut.
de proprio(-iis)
ze swoich własnych pieniędzy,własnym kosztem;
(de) sua pecunia, suo sumptu
GALL p. 30, 14 : ecclesias ibi de p-o construebat.
StPPP VIII p. 298 (a. 1388) : si quid defuerit, ipse de p-o supplebit.
AKapSąd I p. 4 (a. 1430) : marcam quam de p-iis exposuit.Ita saepe.
2.
pl.
in
locut.
ad propria reverti (redire, remeare
sim.)
wracać w swoje strony, do siebie;
i.q. ad partes suas, domum.